"Waar voel je dat in je lichaam?" vroeg ik.

Ze hoefde niet na te denken. "Ik krijg spontaan buikpijn als ik weer een ja eruit pers. En ik bijt mezelf toe: waarom doe je dat nou weer? Wees nou eens wat dapperder!"

Daar zit het hele verhaal in twee zinnen. Je lichaam zegt nee. Je mond zegt ja. En dan geef je jezelf ook nog op je kop voor het feit dat je doet wat je altijd doet.

Dubbele straf voor één woord

Je bent een pleaser. Maar dat is niet wie je bent.

Ergens in je jeugd heeft je systeem een conclusie getrokken: als ik ja zeg, meehelp en complimentjes geef, blijft het gezellig. Dan word ik aardig gevonden. Dan is het veilig

Dat was slim. Op dat moment werkte het.

Maar je bent geen kind meer. En toch draait dat programma nog steeds op de achtergrond. Als iemand je iets vraagt, een collega, je moeder, een vriendin,  gaat er ergens in je systeem razendsnel iets aan: wat wil zij horen? Wat houdt de vrede? Wat voorkomt teleurstelling?

En voor je het weet zeg je ja. Niet omdat je ja bedoelt. Maar omdat nee voelt als gevaar.

Het is geen karakterfout. Het is een overlevingsstrategie

Dit is het deel dat de meeste vrouwen nooit hebben gehoord en dat alles verandert als ze het wel horen.

Pleasen is geen zwakte. Het is een strategie die je ooit nodig had. Een strategie die je beschermde. Misschien was er thuis spanning als jij nee zei. Misschien werd je afgewezen als je niet meehielp. Misschien leerde je vroeg dat jouw behoeften minder telden dan die van een ander.

Je hebt ja leren zeggen om te overleven. Dat is niet zielig, dat is inventief.

Maar nu betaal je de prijs. In buikpijn. In die stem die zegt dat je dapperder moet zijn. In de vermoeidheid van alles dat niet van jou is.

Waarom nee zo moeilijk is, ook als je het wilt

Nee zeggen voelt gevaarlijk omdat je systeem het nog steeds koppelt aan verlies. Verlies van goedkeuring. Verlies van verbinding. Verlies van veiligheid.

Dat gevoel is niet rationeel. Je weet best dat je collega echt niet weggaat als jij een keer nee zegt. Maar je lijf weet dat nog niet. Je lijf reageert nog steeds alsof het om leven of dood gaat.

 Daarom helpt "gewoon nee zeggen" niet. Niet omdat je te zwak bent of te weinig karakter hebt. Maar omdat je een reactie in je zenuwstelsel probeert te overschreeuwen met je verstand. Dat werkt niet.

Wat wel werkt: beginnen bij je lichaam. Bij die buikpijn. Die is niet je vijand, die buikpijn is je kompas. Hij vertelt je precies wanneer je bezig bent jezelf weg te cijferen. 

Wat je kunt doen

De volgende keer dat iemand je iets vraagt en je die vertrouwde buikpijn voelt opkomen, doe dan dit:

Wacht 1 seconde. Adem.

Zeg niet meteen ja. Zeg: "Ik kom er even op terug." Dat is geen nee. Maar het is ook geen automatische ja. Het is ruimte. En in die ruimte kun je jezelf vragen: wat wil ík eigenlijk?

Je hoeft niet meteen een doorgewinterde nee-zegger te worden. Je hoeft alleen te stoppen met het automatische ja.

De rest komt vanzelf. Als je begint te luisteren naar wat je lichaam al de hele tijd probeert te zeggen.

Herken je dit? Doe de gratis 3-minuten Intuïtie Upgrade en ontdek welk patroon jou het meeste energie kost.