Je voelt het allang. Die ja die eigenlijk een nee is. Die beslissing waar je al weken omheen draait. En toch doe je het anders. Niet omdat je het niet voelt, maar omdat je jezelf precies op het moment dat het ertoe doet weer uit die keuze praat.

Je blijft analyseren tot het gevoel weg is. Je vraagt anderen wat jij eigenlijk al weet. Je stelt keuzes uit totdat het eindelijk 'logisch voelt' (spoiler: dat moment komt niet).

En voor je het weet leef je een leven dat prima werkt, maar steeds iets minder als jouw leven voelt. Niet door één grote verkeerde beslissing, maar door honderden kleine momenten waarop je jezelf nét passeert.

• Je zegt ja tegen die extra klus terwijl je hoofd al rekent waar je de tijd vandaan haalt.
• Je bestelt een salade omdat dat 'gezond' is, terwijl je lijf naar saté-friet hunkert.
• Je kijkt mee naar een tieten-en-schieten-film, terwijl je diep vanbinnen Bridget Jones wilt bingen.

Op zichzelf lijken ze onschuldig. Bij elkaar vormen ze een leven waarin je jezelf steeds iets verder naar achter schuift.

En toch verandert er niets

Je weet allang waar het vandaan komt. En toch doe je op het moment zelf weer iets anders. Niet omdat je het niet begrijpt.

Maar omdat begrijpen en handelen, twee verschillende systemen zijn.

Daarom werkt een nieuw inzicht vaak precies drie dagen. Tot je collega iets lulligs zegt. Iemand iets van je vraagt. Of je merkt dat de sfeer ineens omslaat. Voor je het weet reageer je weer zoals je altijd deed.

Niet omdat je intuïtie verdwenen is.

Maar omdat je het verschil niet meer ziet tussen een echt signaal en de ruis van verwachtingen, meningen en oude patronen.

Daarom bouwen we geen nieuw inzicht. We bouwen een dashboard.

Geen therapie. Geen traject. Een lab.

Je kunt de achtbaan van het leven niet stilzetten. Je kunt wel stoppen met krampachtig de beugel vast te houden.

In het Intuïtie Lab™ bouw je in 4 weken een systeem waarmee je jouw eigen signalen steeds sneller herkent. Geen regels die je moet geloven of klakkeloos overnemen. Ik doe het experiment voor. Jij test het in je eigen leven.

Werkt iets voor jou? Dan krijgt het een plek op jouw dashboard. Werkt het niet? Dan gooi je het eruit. Je leert niet nóg meer over jezelf. Je leert jezelf gebruiken. Niet als theorie, maar op een dinsdagochtend. In een lastig gesprek. Op het moment dat iemand iets van je vraagt dat eigenlijk niet van jou is. Geen inzichten die verdampen zodra je de deur uitloopt, maar een systeem dat blijft werken terwijl jouw leven gewoon doorgaat.

Ik snap als geen ander dat je leven continue beweegt. Soms flow, dan weer scheuren, remmen in de bocht, ogen dicht bij de loopings. Een achtbaan die je niet kunt stopzetten. Achterin met witte knokkels, zo hard bezig om niet uit je karretje te vallen dat je compleet mist hoe jouw eigen rit voelt.

Je kunt die achtbaan niet stilzetten. Je kunt wel stoppen met krampachtig de beugel vasthouden.

Zodra je weet hoe jouw dashboard werkt, voel je sneller waar je van opleeft. Stop je met omkijken naar anderen. En ga je handelen zonder eindeloos met jezelf in overleg te hoeven.

Ergens halverwege merk je dat er iets verschoven is. Je zit niet meer achterin. Je bent naar voren geschoven. In het voorste karretje. Handen in de lucht 🙌