Als ik op Schiphol sta bij de schuifdeuren van de douane, krijg ik het te kwaad. Nog voor mijn kinderen met hun koffers door de uitgang komen, sta ik te snotteren bij het aanzicht van volstrekt onbekenden. Ik weet niet of ze 5 maanden hebben gehiked door het onherbergzame deel van Colombia, 3 weken op stilteretraite zijn geweest of een week naar Lloret de Mar. Het maakt niet uit. Mensen die elkaar in de armen vallen, kinderen die in de lucht worden gegooid en geknuffeld, de opluchting op de gezichten om dat familielid dat veilig thuiskomt.

Een emotioneel vergiet, zo voel ik me dan. En ik ben niet de enige.

Je bent niet te gevoelig. Je mist iets anders.

HSP. Hooggevoelig. Empath. De labels vliegen je om de oren als je vertelt dat je alles voelt. Dat je de spanning in een ruimte al proeft voordat je de deur open hebt gedaan. Dat je na een drukke dag niet weet of de vermoeidheid van jou is of van iemand anders.

Misschien herken je het. Misschien heb je jezelf dat label al gegeven. Of hebben anderen het je gegeven, als verklaring. Als troost. Als excuus misschien.

Maar hier is wat ik zie in mijn werk met vrouwen die alles voelen: het is niet de gevoeligheid die het probleem is. De gevoeligheid is juist een gave. Het probleem is dat niemand je ooit heeft geleerd wat je ermee moet. Je voelt je een emotioneel vergiet omdat je geen filter hebt.

Het doorlaatbare veld

Stel je voor dat je omgeven bent door een zachte, gouden bol. Niet als pantser. Niet als muur. Maar als een doorlaatbaar veld dat jij zelf regelt. Wat mag erin? Wat blijft eruit? Jij bepaalt dat. Niet de huilende man op Schiphol. Niet de gespannen collega. Niet de dochter die haar teleurstelling niet uitspreekt maar wel uitstraalt.

Mensen die alles voelen hebben vaak niet geleerd dat ze die bol hebben. Dat ze mogen kiezen wat ze binnenlaten.

Het goede nieuws?

Je hoeft Schiphol niet te mijden. Je hoeft jezelf niet af te sluiten. Je hoeft je gevoeligheid niet te temmen of weg te stoppen. Je hoeft alleen te leren hoe je je bol gebruikt.

Wat er binnenkomt als jij bij die schuifdeuren staat, is mooi. Die verbinding met vreemden, dat meevoelen met mensen die je nooit hebt ontmoet. Dat is geen defect. Dat is een gave die de wereld nodig heeft.

Maar jij mag ook naar huis gaan met je eigen energie. Niet met die van iedereen die je die dag bent tegengekomen. Wel zo rustig.

Wil je leren hoe? In de gratis gids Je energie is geen openbare ruimte krijg je 27 microtools om zelf de regie te nemen over wat je binnenlaat. Inclusief de visualisatie van de Gouden Bol.