Als ik bij mijn ouders in Oostvoorne ben, loopt mijn vader altijd mee naar de auto. Zo gaat dat al jaren. We kijken naar de bloemen die uitkomen, het gras dat er mooi bij staat, de vlinderboom die in bloei staat. Een zoen, een zwaai, en dan rijd ik weg met dat warme gevoel van thuis. Zo ook gisteren.

Ik stond in de hal mijn jas aan te trekken. Hij deed zijn klompen aan. En toen viel zijn oog op een notitieboekje dat uit mijn tas stak. "Purpose School," zei hij, en pakte het op. Slik. "Purpose betekent toch doel?" Ik knikte. Zei dat ik mensen help met het vinden van hun doel in het leven. Met plezier. Met zingeving. Hij knikte en vervolgde: "Je moet jezelf blijven uitvinden, want die schrijfcursussen houden een keer op met de opkomst van AI. Vroeger verkochten we grint en zand. Op een bepaald moment wilde niemand dat meer, dus zijn we overgeschakeld op cement en later op beton. Zo moet je meebewegen." Ik voelde een lichte verbazing. En daarna opluchting. Want hij vatte precies samen waar ik steeds mee bezig ben: mezelf opnieuw uitvinden. Maar wat ik met Purpose School doe voelde spannend, ik voelde heel eerlijk gezegd schaamte. Was het gesprek nooit echt aangegaan. 

De schaamte zat bij mij, niet bij hem

Mijn ouders zijn kerkelijk. Nuchter. Praktisch. Harde werkers. Ik had bedacht dat ze Purpose School als overbodige luxe zouden zien. Of als vage shizzle. Dus ik had er steeds omheen gedraaid. Was op de oppervlakte gebleven als ze vroegen wat ik nu weer ondernam. Had 'coaching' gezegd zonder verder uit te leggen. Maar daar stond hij. Met zijn 91 jaar en zijn wijsheid over grint en beton. Knikkend. En ik dacht: ik ben al die tijd bang geweest voor iets wat hij helemaal niet veroordeelde. De angst voor zijn oordeel was van mij. Niet van hem.

Spirituele schaamte is iets anders

Als ik werk met vrouwen op het vlak van intuïtie, healing of zingeving, hoor ik het steeds weer. Ze vertellen het niet aan hun moeder. Ze zwijgen erover op verjaardagen. Ze kiezen hun woorden zorgvuldig als die nuchtere vriendin met haar ogen draait. Ze noemen het met een grapje zweverig voordat iemand anders dat doet. Alsof ze zichzelf alvast kunnen beschermen tegen het oordeel.

Maar als ik vraag waarom ze dat erg vinden om gek gevonden te worden of erger nog afgewezen, komt er altijd hetzelfde antwoord. We willen erbij horen. Dat is het. Niet meer en niet minder. Spirituele schaamte gaat niet over spiritualiteit. Het gaat over de oeroude, diepgewortelde angst om buitengesloten te worden. Om de groep te verliezen. Om alleen te staan met iets wat jij voelt en een ander misschien niet begrijpt.

De paradox van mijn gelovige vader

Mijn vader gelooft ook in iets wat je niet kunt zien. Iets wat je niet kunt bewijzen. Iets wat je alleen maar kunt voelen als je stil bent. Hij noemt het waarschijnlijk God, ik weet dat eigenlijk niet zeker. Ik noem het intuïtie, de bron, het universum. We geloven allebei dat er meer is tussen hemel en aarde. Alleen gebruiken we andere woorden.

En toch had ik gedacht dat hij het niet zou begrijpen. Dat zegt iets over hoe diep die schaamte ingebakken zit. Zo diep dat die zelfs mensen buitensluit die eigenlijk aan jouw kant staan. Die misschien wel precies begrijpen wat je bedoelt, maar in een andere taal.

Wat er gebeurt als je je spiritualiteit verstopt

Je wordt moe van het filteren. Van het kiezen welke versie van jezelf je laat zien aan wie. Van de mentale boekhouding die je bijhoudt: dit vertel ik wel, dit niet, bij hem kan het wel, bij haar beter niet. Je wordt een beetje onzichtbaar. Wat vlakker. Niet alleen voor anderen, maar ook voor jezelf. En dat is precies niet de bedoeling. Jij bent gemaakt voor jouw diepte, die mag je verkennen. Mensen zijn bezig met hun eigen leven, hun eigen vragen, hun eigen struggles. De afwijzing vindt plaats in jouw hoofd. 

En het bijzondere is: het oordeel waar je zo bang voor bent, komt zelden. Nobody cares! Echt.

Herken je dit? Doe de gratis 3-minuten Intuïtie Upgrade en ontdek welk patroon jou de meeste energie kost.